Το δάγκωμα του Cobra Kai

Η σειρά του YouTube Red που κάνει τη διαφορά

ΘΑ μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα κακό αστείο, μια παρωδία μιας αγαπημένης εφηβικής ταινίας, μια ακόμη προσπάθεια εξαργύρωσης πάνω στη νοσταλγία για περασμένες δεκαετίες (και τα νιάτα που χάθηκαν). Αντίθετα, έχουμε μια από τις καλύτερες -ίσως την καλύτερη(;)- σειρές για φέτος, σίγουρα την πιο απροσδόκητη- όσο ένα ξαφνικό λάκτισμα «γερανού» στη μούρη – και με απόλυτη βεβαιότητα την πιο διασκεδαστική εδώ και καιρό.

Πώς γίνεται όμως μια σειρά 10 μισάωρων επεισοδίων σε ένα συνδρομητικό ιντερνετικό κανάλι, που μέχρι πρότινος το ορίτζιναλ περιεχόμενό του προερχόταν από μια στρατιά παραγωγών περιεχομένου από τα ίδια τα σπλάχνα της μεγαλύτερης ελεύθερης πλατφόρμας  βίντεο στην ιστορία, να κάνει τέτοια υπέρβαση; Το μυστικό είναι τρεις δημιουργοί δηλωμένοι φαν των ταινιών που θεώρησαν ότι πρέπει να σεβαστούν πάση θυσία το υλικό που έχουν στα χέρια τους. Αν και οι προηγούμενες δουλειές τους δεν εμπνέουν και πάρα πολύ εμπιστοσύνη – βλέπε πχ. American Reunion της σειράς ταινιών America Pie, τη σειρά stoner comedy Harold and Kumar ή την ταινία «νοσταλγίας» Hot tub time machine, οι Jon Hurwitz, Hayden Schlossberg, και ο Josh Heald κατάφεραν να δημιουργήσουν πολύπλοκους, με βάθος και ελκυστικούς χαρακτήρες διατηρώντας μια ανάλαφρη διασκεδαστική ατμόσφαιρα. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι σε κανένα σημείο η σειρά δεν διολισθαίνει στη σαχλαμάρα, ορατός κίνδυνος όταν κλείνεις το μάτι σε μια κάποιας ηλικίας βάση οπαδών  και ο βασικός μηχανισμός της αφήγησης είναι το καράτε. Οι πιο γλυκανάλατες σκηνές δεν σου επιτίθενται για να εκβιάσουν την αναγνώριση της σύνδεσης με τα προηγούμενα, αντίθετα, ακολουθούν μια φυσιολογική ωρίμανση  μέσα στο χρόνο που όχι μόνο δεν ξενίζει αλλά η ενδεχόμενη έλλειψή τους θα αφαιρούσε από την ιστορία.

Φυσικά η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από το  πρωταγωνιστικό δίπολο του  Johnny Lawrence (ο αναπάντεχα αληθινός William Zabka) και του  Daniel LaRusso (ο ανατριχιαστικά αγέραστος Ralph Macchio). Σε αντίθεση όμως με το πρωτότυπο υλικό, οι διακριτοί ρόλοι του μανιχαϊστικού διαχωρισμού Καλό/Κακό έχουν εξαϋλωθεί, εάν τελικά υπήρξαν ποτέ (σύμφωνα με ΑΥΤΟ). Οι κοινωνικοί ρόλοι που διαφαινόταν ότι θα μοιραστούν στους πρώην έφηβους σύμφωνα με τις επιλογές που έκαναν σε εκείνα τα χρόνια της διαμόρφωσης χαρακτήρα, και σύμφωνα με την αμερικάνικη ηθική του «ονείρου», είναι οι αναμενόμενοι 34 χρόνια μετά. Από τη μία ο οικογενειάρχης, πετυχημένος οικονομικά και αγαπητός από την τοπική κοινότητα Daniel, από την άλλη ο ξεπεσμένος bad boy Johnny που πληρώνει την ύβρη μιας καλοζωισμένης, εγωκεντρικής νιότης σαν απόκληρος, μισητός από οικογένεια, φτωχός και ελαφρά αλκοολικός με μηδενιστική καρδιά και μίσος για τους γύρω. Και πάνω σε αυτό πατάνε οι συγγραφείς για να δώσουν υπόσταση στην ιστορία τους, ότι αυτοί οι ρόλοι δεν είναι παρά ένας ψεύτικος αντικατοπτρισμός, δεν υπάρχουν γιατί οι άνθρωποι δεν (πρέπει να) είναι μονοδιάστατοι. Μια από τις λαμπρές συλλήψεις είναι η χρησιμοποίηση χαρακτηριστικών της προσωπικότητας των δύο πρωταγωνιστών που αχνοφαίνονταν στην αρχική ταινία αλλά είχαν θαφτεί κάτω από το δίπολο Καλός/Κακός, όπως η ενοχλητική αυταρέσκεια του Daniel ή η ηθική ακεραιότητα του Johnny ενάντια στην περσόνα του. Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος, αλλά είναι λίγο παραπλανητικός. Η σειρά δεν αφηγείται την ιστορία του Johnny, ούτε είναι η ματιά του που την καθορίζει. Σίγουρα δεν είναι μια ιστορία εξιλέωσης, και ευτυχώς γι’ αυτό. Είναι όμως ο ιδανικός τίτλος για να δείξει ότι τόσα χρόνια μετά δεν υπάρχει Καράτε Κιντ, δεν υπάρχει μια ανάγνωση, ο κόσμος μας είναι πολύπλοκος, οι εμπειρίες που επιδρούν στους ανθρώπους τους αλλάζουν, η κοινωνική πίεση τους διαμορφώνει. Και τίποτα καλύτερο για να δείξει ότι ο κόσμος άλλαξε από τις στιχομυθίες μεταξύ Johnny και των έφηβων μαθητών του περί κοινωνικής ισότητας –όχι αποστειρωμένης πολιτικής ορθότητας- αλλά σεβασμού στη διαφορετικότητα. Μπορεί να βγάζει γέλιο η παλαιωμένη μη πολιτικώς ορθή προσέγγιση του Johnny, όχι εις βάρος των παιδιών αλλά περισσότερο της κοινωνικής μετατόπισης, αλλά τελικά είναι ένα ακόμη μάθημα με αντίθετη φορά, ένα συνεχές δούναι και λαβείν προς τη βελτίωση όλων. Από τη μεριά του ο παλαιάς κοπής άντρας, με την εμμονή στη ροκ σκηνή της δεκαετίας του ’80, αναλαμβάνει να ατσαλώσει μια ομάδα παιδιών διαμετρικά αντίθετη με τα ιδανικά και πιστεύω της δικής του εφηβικής συνομοταξίας. Ο Johnny γίνεται ο αγωγός  που διαχέεται το πιο ουσιαστικό υλικό για να σταθούν αυτά τα παιδιά, το θάρρος να αντιταχθούν στον εκφοβισμό. Σίγουρα όχι κάτι που περιμένεις από έναν παλαιό φορέα εκφοβισμού.

Δεν είναι μόνο ο Johnny που χρειάζεται να διδαχθεί πώς να σταθεί σε μια κοινωνία που τον ξέβρασε. Είναι ο Daniel-san που πρέπει να αντικρίσει τον εαυτό του χωρίς τον παντοτινό δάσκαλο Miyagi στο πλευρό του. Ενώ φαινομενικά διαβιεί με επιτυχία στις κοινωνικές νόρμες, τελικά αντικρίζει κι αυτός κάτι που είναι εμφανές στον θεατή από την πρώτη στιγμή. Ότι το αγαπημένο Καρατε Κιντ έχει μετατραπεί σε ένα καλοζωισμένο, αυτάρεσκο, εκνευριστικό πλάσμα. Οι διδαχές του σοφού ανατολίτη φαίνεται να έχουν υποχωρήσει και να έχουν παραχωρήσει τη θέση τους σε μια μεσο/υψηλo-αστική κανονικότητα απάθειας. Δεν είναι ότι ο Daniel κλωτσάει τους επαίτες στην άκρη του δρόμου, όσο ότι ο ρόλος του περιορίζεται εντός της ατομικής του φούσκας, όχι ότι ενδεχομένως ψάχνουμε σε έναν πρωταθλητή της ζωής. Μας εκνευρίζει το γεγονός ότι «επιτυχία» λογίζονται τα υλικά αγαθά της αμερικάνικης ευδαιμονίας, και ότι ένας ήρωας που θα έπρεπε να είναι larger than life κατάντησε that’s life.  Είναι η είσοδος του Johnny στη ζωή του που φέρνει τον καθρέφτη για μια ουσιαστική ενδοσκόπηση, και το ανοσοποιητικό σύστημα της κανονικότητας νιώθει την απειλή. Η αντίδραση του καθόλου σύμφωνη με αυτό που θυμόμαστε, καθόλα σύμφωνη με το ποιος είναι τώρα. Και κάπως έτσι ο θεατής μπερδεύεται, αλλά κυρίως ιντριγκάρεται. Τι είναι σωστό και τι λάθος; Με ποιον θα συνδέσει τη ματιά του; Γιατί μέσα στη σοβαρότητα το γέλιο του βγαίνει αβίαστα; Η σειρά αυτή είναι μια ρολερκόστερ συναισθημάτων σε ένα τοπίο με όλες τις αποχρώσεις του γκρι. Η σύγκρουση δύο μεσήλικων με λογαριασμούς της εφηβίας περνάει αναπόφευκτα από την αλληλοκατανόηση για το που κατέληξαν,

Φυσικά μεγάλο κομμάτι της σειράς αποτελεί η εισαγωγή των χαρακτήρων που θα αποτελέσουν τη νέα γενιά της μυθοπλασίας του Καρατε Κιντ, σίγουρα με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία από την προσπάθεια του Will Smith να αναβιώσει το franchise με το γιό του. Ο Miguel Diaz (Xolo Μaridueña), ο Robby Keene (Tanner Buchanan), η Samantha LaRusso (Mary Mouser) έχουν τις δικές τους διαφορετικές αλλά παράλληλες ζωές, τις δικές τους ανησυχίες, τα δικά τους όνειρα και τη δική τους οπτική για τα πράγματα. Η δυναμική αλληλεπίδρασή τους με το δίδυμο Johnny/Daniel είναι αυτό που τους πλάθει στην ευαίσθητη αυτή ηλικία, και διαμορφώνει τον χαρακτήρα τους μπροστά στα μάτια του θεατή. Το ίδιο όμως ισχύει και για τους βετεράνους οι οποίοι ενώ είναι πρόθυμοι να οικειοποιηθούν το ρόλο του μέντορα δεν είναι σίγουροι για το τελικό αποτέλεσμα. Η σχέση δάσκαλου-μαθητή συγχέεται με τη σχέση πατέρα-παιδιού αλλά σε αντίθεση με την πιο ξεκάθαρη σχέση Daniel/Miyagi ή ακόμα και Johnny/John Kreese, εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα κουβάρι απείρως πιο ενδιαφέρον για τη δυναμική του.

Η πρώτη σεζόν έκανε δυναμική εμφάνιση και υπάρχει υπόσχεση για μια πολύ καλή συνέχεια. Αν και το YouTube Red δεν προσφέρει συνδρομή στην Ελλάδα (ακόμα), τα επεισόδια προσφέρονται για θέαση με (αλμυρό) αντίτιμο. Μένει να δούμε εάν η ανανέωση του ενδιαφέροντος για το καράτε ήρθε για να παραμείνει.

 

Related posts